Fytotherapie
Fytotherapie, ook wel kruidentherapie (Fytos=kruid) genoemd, is één van de oudste vormen van geneeskunde en volkeren die dichter bij de natuur staan dan wij beoefenen deze vorm nog steeds. Veel kruiden bevatten werkzame stoffen tegen een tal van ziektebeelden. De laatste jaren wordt steeds meer onderzoek gedaan naar die werkzame stoffen en daardoor krijgen we steeds meer inzicht in de juiste doseringen en mogelijke effecten. Zo zien we een trent naar standaardisering (zorgen dat in elke capsule met een kruidenextract precies de juiste dosis werkzame stof zit) en betere afspraken rondom grondstoffen en productie- en kwaliteitsgaranties. De fytotherapie is de laatste jaren uitgegroeid tot een nieuwe serieuze tak van de geneeskunde en is nu veel meer dan het drinken van wat kruidenaftreksels.
De hele mens
Wat waarschijnlijk minder bekend is, is dat veel reguliere middelen zijn afgeleid van recepten uit de kruidengeneeskunde. Het is aan de ontwikkeling van de chemie en farmacie te danken, dat uit planten werkzame stoffen gewonnen en nagemaakt kunnen worden, waardoor effectieve middelen op de markt zijn.
Deze middelen hebben niet veel meer te maken met kruiden en zijn alles behalve natuurlijk. Want behalve de vaak snelle werking van het middel gaan ze meestal vergezeld van de meest uiteenlopende bijwerkingen die soms erger zijn dan de kwaal. Bijwerkingen die de fytotherapie niet kent. In de fytotherapie gebruikt men in beginsel alleen milde geneesmiddelen voor het herstel van de gezondheid. Als een kruid van nature toxische inhoudsstoffen bevat, zal de concentratie in het geneesmiddel altijd zo zijn aangepast dat de werking efficiënt en mild is.
De reguliere arts, die met synthetische middelen werkt, doet meestal alleen aan orgaangerichte therapie met over het algemeen slechts lokale effecten, terwijl de fytotherapie naast zijn milde karakter een meer algemene werking op de hele mens uitoefent.
Eén enkel geneeskruid bezit namelijk meerdere inhoudsstoffen en brengt een diepe helende werking op de mens als totaal teweeg. Bij gebruik van de hele plant, zoals bij de fytotherapie, blijft de natuurlijke harmonie in de plant gehandhaafd en is de werking optimaal. De moderne farmacie isoleert de stoffen, waardoor de onderlinge controlerende en regulerende werking tussen de inhoudsstoffen verloren gaat.
Fytotherapie, ook wel kruidentherapie (Fytos=kruid) genoemd, is één van de oudste vormen van geneeskunde en volkeren die dichter bij de natuur staan dan wij beoefenen deze vorm nog steeds. Veel kruiden bevatten werkzame stoffen tegen een tal van ziektebeelden. De laatste jaren wordt steeds meer onderzoek gedaan naar die werkzame stoffen en daardoor krijgen we steeds meer inzicht in de juiste doseringen en mogelijke effecten. Zo zien we een trent naar standaardisering (zorgen dat in elke capsule met een kruidenextract precies de juiste dosis werkzame stof zit) en betere afspraken rondom grondstoffen en productie- en kwaliteitsgaranties. De fytotherapie is de laatste jaren uitgegroeid tot een nieuwe serieuze tak van de geneeskunde en is nu veel meer dan het drinken van wat kruidenaftreksels.
De hele mens
Wat waarschijnlijk minder bekend is, is dat veel reguliere middelen zijn afgeleid van recepten uit de kruidengeneeskunde. Het is aan de ontwikkeling van de chemie en farmacie te danken, dat uit planten werkzame stoffen gewonnen en nagemaakt kunnen worden, waardoor effectieve middelen op de markt zijn.
Deze middelen hebben niet veel meer te maken met kruiden en zijn alles behalve natuurlijk. Want behalve de vaak snelle werking van het middel gaan ze meestal vergezeld van de meest uiteenlopende bijwerkingen die soms erger zijn dan de kwaal. Bijwerkingen die de fytotherapie niet kent. In de fytotherapie gebruikt men in beginsel alleen milde geneesmiddelen voor het herstel van de gezondheid. Als een kruid van nature toxische inhoudsstoffen bevat, zal de concentratie in het geneesmiddel altijd zo zijn aangepast dat de werking efficiënt en mild is.
De reguliere arts, die met synthetische middelen werkt, doet meestal alleen aan orgaangerichte therapie met over het algemeen slechts lokale effecten, terwijl de fytotherapie naast zijn milde karakter een meer algemene werking op de hele mens uitoefent.
Eén enkel geneeskruid bezit namelijk meerdere inhoudsstoffen en brengt een diepe helende werking op de mens als totaal teweeg. Bij gebruik van de hele plant, zoals bij de fytotherapie, blijft de natuurlijke harmonie in de plant gehandhaafd en is de werking optimaal. De moderne farmacie isoleert de stoffen, waardoor de onderlinge controlerende en regulerende werking tussen de inhoudsstoffen verloren gaat.
