Natuurgeneeskunde

Vanuit de natuurgeneeskunde wordt de oorzaak van ziekten gezien als een groep factoren die de gezonde balans in het lichaam verstoren. Deze factoren zijn onder andere stress, te weinig rust, slechte voeding, onverwerkte emoties en vaak ook een ophoping van afvalstoffen.

Ziekte wordt gezien als een poging van het lichaam deze verstoring op te ruimen of als een aanpassing om minder last te hebben van verstorende factoren. Slechte kwaliteit eten, te weinig zuiver water drinken, veel stress, inademing uitlaatgassen of sigarettenrook, belasting met chemische stoffen kan bijdragen aan een minder goed functionerend lichaam. Koorts of diarree is dan bijvoorbeeld een manier van het lichaam zijn om te reinigen of om afvalstoffen kwijt te raken.

Modernere inzichten wijzen nog steeds op het belang van ontgiften. Bij ziekte zoekt een natuurarts middelen om te reinigen, te herstellen, te ondersteunen en te stimuleren. Deze werkwijze wijkt nogal af van wat 'reguliere' artsen doen.

De natuurgeneeskundige zoekt naar manieren om de gehele mens te behandelen en zal daarvoor een beroep doen op de natuur. In feite biedt de natuur voor elke klacht een remedie, die heilzaam en balancerend werkt op de gehele mens. De wetenschap heeft echter geprobeerd de natuur te overtreffen, waardoor medicijnen een belasting voor het lichaam vormen en bijdragen aan een verdere ophoping van afvalstoffen. Middelen zoals homeopathie, fytotherapie, Bach bloesemremedies, orthomoleculaire voeding e.d. vinden hun oorsprong in de natuur en zijn vrij van belastende chemicaliën.